Ścięgno Achillesa

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Ścięgno Achillesa to największe ścięgno ludzkiego organizmu,
odporne na obciążenia kilkunastokrotnie przekraczające masę ciała. Bez jego
prawidłowej funkcji nie jest możliwy wydolny chód i funkcjonowanie człowieka. Najczęstszym
jego urazem jest zerwanie ścięgna zlokalizowane zazwyczaj 2-6 cm. od dystalnego
przyczepu (guz piętowy). Zazwyczaj przerwaniu ulega ścięgno chore, wcześniej
objęte procesem zapalnym (w dużej części przypadków niemym klinicznie).
Prawidłowe leczenie polega na operacyjnym zeszyciu kikutów ścięgna (metodą
klasyczną lub małoinwazyjną) oraz wczesnym wdrożeniu rehabilitacji. W
sytuacjach, gdy nie doszło do przerwania ciągłości ścięgna, ale występują
dolegliwości bólowe jego okolicy (tzw. zapalenie ścięgna Achillesa) stosuje się
początkowo leczenie nieoperacyjne: leki przeciwzapalne oraz rehabilitację. Przy
braku jego skuteczności rozważyć należy leczenie operacyjne.

Kompleksowa i specjalistyczna rehabilitacja

Nie jest niestety prawdą powtarzana często maksyma, że
„stopy nie trzeba rehabilitować, sama się usprawni podczas normalnego
chodzenia”. U wielu Pacjentów prawidłowo przeprowadzana rehabilitacja
stopy i stawu skokowego pozwala na osiągnięcie jeszcze lepszych wyników
leczenia. Istnieje wiele schorzeń w których rehabilitacja jest nieodzownym
elementem leczenia np. operacja mało zaawansowanego palucha sztywnego (tzw.
cheilectomia) nie przyniesie Pacjentowi żadnych korzyści bez intensywnej
rehabilitacji rozpoczętej w 7-10 dni po operacji. Podobnie jest z leczeniem
złamań okolicy kostek goleni, gdzie nawet najlepsze, najbardziej precyzyjne
zespolenie, przy użyciu najnowszych tytanowych implantów nie przywróci
optymalnej funkcji stawu bez prawidłowo prowadzonej rehabilitacji. Do kanonu
ortopedii przeszły również protokoły postępowania usprawniającego po operacji
palucha koślawego (halluksa), niestabilności stawu skokowego, zeszyciu
zerwanego ścięgna Achillesa, czy wszczepieniu endoprotezy ww. stawu. W XXI w.
żaden szanujący się ortopeda nie stwierdzi, że w powyższych przypadkach
rehabilitacja jest zbędna. Nawet w takich operacjach jak usztywnienia
(artrodezy) stawów właściwe postępowanie usprawniające ma głęboki sens, bo co
prawda nie spowodujemy odtworzenia funkcji stawu poddanemu usztywnieniu, ale
odpowiednią terapią doprowadzimy do zmniejszenia bólu i obrzęku kończyny,
uwolnienia oraz poprawienia wyglądu blizn pooperacyjnych, czy poprawienia
funkcji okolicznych stawów. W tak trudnej działce medycyny jak chirurgia stopy,
optymalny wynik leczenia jest zawsze wypadkową współpracy chirurga stopy z
rehabilitantem wyspecjalizowanym w terapii tej części naszego organizmu. W
naszej praktyce rehabilitant jest zawsze czynnym uczestnikiem leczenia
szpitalnego. Dzięki temu ma on możliwość kontaktu z Pacjentem jeszcze przed
operacją (np. nauka chodzenia o kulach, nauka zakładania ortezy, buta
pooperacyjnego), a obserwując przebieg zabiegu operacyjnego może na bardzo
wczesnym etapie zaplanować leczenie usprawniające. Z drugiej strony w trakcie
całej rehabilitacji fizjoterapeuta może liczyć na wsparcie chirurga stopy, co
wymiernie przekłada się na efektywność terapii.

nerwiak mortona.lg Ścięgno Achillesa

Ścięgno achillesa urazy

Akuratnie wykształcona rytm styka się z podłożem trzema
punktami. Głowami pierwszej natomiast piątej padło śródstopia natomiast guzem
piętowym. Posiada system łuków podłużnych {a|i|Szacuje się, że ścięgno
achillesa urazy stanowią nieledwie 11 % wszystkich urazów jakie spotykają nas w
trakcie ruchu. Ścięgno Achillesa jest to duże ścięgno znajdujące się w tylnej
części stawu skokowego. Ma ono w ciągu funkcja łączenie dużych mięśni łydki z
piętą. Ścięgno Achillesa jest odpowiedzialne w ciągu chodzenie, skakanie,
gonienie. Główną przyczyną urazów tego ścięgna jest przeciążenie, ruch,
niewłaściwe obuwie, skutki niepożądane działania leków natomiast różnych
wypadków.

Przeciążenia spowodowane są z reguły sportem, w ciągu długim
względnie w ciągu szybkim natychmiast względnie marszem. Gonienie pod górę
natomiast w smutek po stromych wzgórzach, czy schodach również grozi urazem
ścięgna. Pamiętajmy, że sama działalność fizyczna nie jest niebezpieczna,
niemniej podczas gdy ćwiczenia są nadmiernie ciężkie względnie podejmowane po
długiej przerwie bez uprzedniego przygotowania, ścięgno nasze przypadkiem
złamać się kontuzji

Płaskostopie leczenie

Prawidłowo wysklepiona stopa opiera się na głowach I i V
kości śródstopia oraz na guzie piętowym. Płaskostopie poprzeczne to sytuacja, w
której dodatkowo stopa opiera się na głowach II, III oraz IV kości śródstopia.
Płaskostopie podłużne natomiast to stan, w którym występuje obniżenie
przyśrodkowego łuku stopy. Leczenie płaskostopia zależy przede wszystkim od
jego typu (poprzeczne/podłużne), stopnia deformacji, występowania dolegliwości
bólowych oraz wieku Pacjenta. Początkowo zaleca się indywidualnie wykonywane
wkładki ortopedyczne oraz objawowo fizykoterapię. W późniejszych stadiach
wskazane jest leczenie operacyjne.

W prawidłowej stopie miejscami kontaktu z podłożem podczas
chodu są okolice głów I i V kości śródstopia oraz guz piętowy. Na ogólny termin
płaskostopie składają się 2 główne deformacje: płaskostopie podłużne (sytuacja
gdzie łuk przyśrodkowy stopy jest obniżony, fizjologicznie występuje u małych
dzieci), oraz płaskostopie poprzeczne (w którym miejscami kontaktu z podłożem
stają się dodatkowo okolice głów II, III lub IV kości śródstopia; typowo ten
rodzaj płaskostopia towarzyszy paluchowi koślawemu). Dodatkowo oba rodzaje
płaskostopia często towarzyszą wrodzonej wiotkości łącznotkankowej. Bezobjawowe
płaskostopie nie wymaga leczenia. W przypadku pojawienia się dolegliwości
bólowych, początkowa terapia polega na zastosowaniu indywidualnych wkładek
ortopedycznych, rehabilitacji oraz leków przeciwzapalnych. Brak reakcji na
leczenie zachowawcze oraz utrzymywanie się dolegliwości bólowych są wskazaniami
do zabiegu operacyjnego.

Metatarsalgia

Metarsalgia – pod tym pojęciem rozumiemy bóle po podeszwowej
stronie stopy w obrębie przodostopia tj. tuż przed palcami. Przyczyny bólu w
tej okolicy mogą być różne np. złamania k. śródstopia, neuralgia Mortona,
niestabilność stawu śródstopno-palcowego. Najczęstszą jednak przyczyną jest
przeciążenie okolicy pod głową II i III kości śródstopia. Do tego przeciążenia
dochodzi najczęściej z powodu płaskostopia poprzecznego. W leczeniu
metatarsalgii najczęściej stosujemy wkładki ortopedyczne z wybrzuszeniem pod
kośćmi śródstopia (tzw. pelota metatarsalna). W przypadkach gdy wkładki nie
przynoszą poprawy wskazane jest leczenie operacyjne.

Nerwiak Mortona

Nerwiak Mortona to niezłośliwy guz nerwu podeszwowego
wspólnego palców. Mimo obowiązującej nazwy, najczęściej mamy do czynienia nie z
typowym guzem, ale z przerostem tkanki bliznowatej okolicy nerwu lub
mikrouszkodzeniami w samym nerwie dającymi charakterystyczne objawy kliniczne.
Zaliczamy do nich nagły, ostry ból zlokalizowany w przedniej części stopy
(najczęściej w przestrzeni między II i III lub III i IV palcem) , promieniujący
do palców. Najczęściej występowanie dolegliwości związane jest z noszeniem wąskiego
obuwia powodującego ściśnięcie stopy. Rozpoznanie stawia się na podstawie
badania klinicznego, gdyż często badania dodatkowe (USG, MRI) nie dają
potwierdzenia choroby. Początkowe leczenie polega na stosowaniu wygodnego
obuwia z szerokim noskiem, rehabilitacji oraz leków przeciwzapalnych lub
iniekcji sterydowych w okolicę nerwu. Utrwalone dolegliwości bólowe wymagają
leczenia operacyjnego – usunięcia odpowiedniego nerwu podeszwowego wspólnego
palców.

%name Ścięgno Achillesa

HalluPro

Zamów dzisiaj i otrzymaj darmową wysyłkę i gwarancję satysfakcji.

50% Tylko dziś!

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*